This little bird, a young swallow flew inside trough the open window. I managed to catch it and tried to let it fly again, but...it didn't want to.
It was sitting on my hands for a few minutes and just looked at me before it flew away. A beautifull experience!
2010-06-25
Het plasticprobleem
Door Sven de Jong
"In het noordelijke deel van de Stille Oceaan drijft een gigantische berg afval rond. Dit ‘plastic eiland’ is ruim twee keer groter dan Texas." Dit schrijft de populair wetenschappelijke website Noorderlicht. Het weblog is niet de enige die hier de afgelopen jaren de aandacht op richtte; het plasticprobleem in de wereldoceanen is zelfs zo groot dat het een eigen artikel op Wikipedia kreeg.
De grote hoeveelheden plastic die in de wereldzeeën drijven kwamen voor het eerst aan het licht toen kapitein Charles Moore in 1997 de eerste plasticresten uit het water viste. De media sprong meteen bovenop de zaak, maar hierbij ging één nuance helaas verloren: Het 'plastic eiland ter grootte van Texas' waar zoveel om te doen is, ziet er ietsje anders uit dan de journalisten dachten. Er is nergens een zee van tuinslangen, strandstoelen en colaflesjes tot zo ver het oog reikt. In plaats daarvan zijn het minuscule plastickorreltjes, haast onzichtbaar voor het oog en drijvend in de bovenste tien centimeter van de oceaan.
De korreltjes zijn alles wat er overblijft van plastic producten na jarenlange aantasting door zout zeewater en het energierijke ultraviolette licht van de zon. Maar de geringe afmeting maakt de korreltjes niet minder gevaarlijk, integendeel. Ze drijven de hele wereld over en komen onderweg in de voedselketen terecht.
laten we eerlijk zijn als beest zijn we totaal mislukt ik zie mij daar nog staan op een savanne zonder uitvlucht in het volle licht der dieren een mond vol tanden heel modern, heel gênant
vandaag regerend met draadloze hand in een land gebouwd onder water met mensenrechten, koffieapparaten en de natuur in mooie reservaten voel ik nog steeds diezelfde angst niets is veranderd weids en eindeloos gaapt de savanne
welkom in mijn hoofd het is een doos vol zwarte gaten alles wat een mens verzint zuigt zich erin: zeppelins, vakanties zelfhaat, witte fosfor, dildo’s, anorexia dubbelvla, dwangneuroses, shalali shalala of de lol om een gemarteld paard ook de dingen die niemand wil verzinnen zitten erin: gewoon, voor de heb ik draag een hoofd als een handicap zwellend, kolkend, almaar zwellend altijd vloed, nooit nog eb
geen vijand bleef er voor mij over leeuw, griep, pest, slang zelfs de dood slaapt aan een leiband
maar diep van binnen in mijn grote grabbelton daar vond ik er nog één splinternieuw, zelfverzonnen scharrelt een vijand op de bodem van mijn vrije tijd zinloos in de rondte ik noem hem: Eeuwigheid
louter de gelegenheid erover na te denken volstond om hem te scheppen
gevangen zit ik als een rat in mijn hobby, dag en nacht en ik ben bang
ik was van plan een heldenstuk te schrijven over het belang van kunst haar grote nut maar mijn blad zweeg indrukwekkend en alle muzen weken
de waarheid is zij heeft geen nut kunst is maar een bijproduct zij is niet nodig om te kunnen eten, neuken, ademen
maar één ding kan ze zij kan vechten waar ik vlucht zij kan, met haar ene giftand zij het voor een kort moment mij redden van de eeuwigheid en dit verlammend gat verlammen
bij een vijand zonder handvat helpt alleen het nutteloze dan helpt kerven in een bot stieren schetsen in een grot dan helpt de nachtwacht en het zingen bij een dode
uit nutteloze noodzaak schiep kunst de mens
en als ik verstijf op mijn savanne van bedreigend vrije tijd als ik mijzelf vervloek om dit uitzicht zonder eind als mijn kop breekt van het licht dan huil ik niet, dan schreeuw ik niet ik hang mijzelf niet op maar pak een pen en schrijf u dit gedicht
